خطب الإمام علي ( ع ) ( مترجم : فيض الاسلام )
615
نهج البلاغة ( فارسى )
براى ايشان تعيين فرموده از شوق ثواب و بيم عذاب چشم بر هم زدنى جان در بدنشان قرار نمى گرفت ، ( 5 ) خداوند در نظر آنان بزرگ است ، و غير او ( هر چه هست ) در ديدهء آنها كوچك ، و يقين و باورشان ببهشت مانند يقين و باور كسى است كه آن را ديده كه اهل آن در آن به خوشى بسر مى برند ، و ايمانشان به آتش همچون ايمان كسى است كه آن را ديده كه اهل آن در آن گرفتار عذابند ، ( 6 ) دلهاشان اندوهناك است ، و ( همه از ) آزارهاشان ايمن ( باشند ، زيرا منشأ آزار و هر گناه دوست داشتن دنيا است كه آنها به آن بى ميل هستند ) و بدنهاشان ( بر اثر روزه گرفتن و عبادت و بندگى بسيار و قناعت ) لاغر ، و خواستنى هاشان ( در دنيا ) اندك است ( بيشتر از آنچه كه بناچارى به آن نياز دارند نمى طلبند ) و نفسهاشان با عفّت و پاكيزگى است ( پيرو شهوات نيستند ) ( 7 ) چند روز كوتاه ( دنيا ) را به شكيبايى بسر رسانند و در پى آن آسايش هميشگى ( نعمت بى پايان بهشت ) را دريابند ، اين كردار تجارتى است پر فائده كه پروردگارشان براى آنها فراهم نموده ( چون آنان خود را براى عبادت و بندگى آماده ساختند خداوند هم راه وصول به سعادت را به آنها نشان داد ) دنيا به آنان رو آورد ( كالا و آرايش خود را به آنها جلوه داد ) ايشان از آن رو گردانيدند ( از آن چشم پوشيدند ) و آنها را اسير و گرفتار نمود آنها جانشان را فداء كرده ( به سختيهاى آن تن دادند تا ) خود را از آن رهاندند . ( 8 ) چون شب شود ( براى نماز ) برپا ايستاده آيات قرآن را با تأمّل و انديشه مى خوانند ، و با خواندن و تدبّر در آن خود را اندوهگين مى سازند ، و بوسيلهء آن به درمان درد خويش كوشش دارند ( از خواندن و عمل به قرآن چارهء رهائى از عذاب و سختى رستخيز را مى جويند ) پس هرگاه به آيهاى برخورند كه بشوق آورده و اميدوارى در آن است ( پاداش نيكوكارى را بيان مىكند ) به آن طمع مى نمايند و با شوق به آن نظر ميكنند مانند آنكه پاداشى كه آيه از آن خبر مىدهد در برابر چشم ايشان است و آن را مى بينند ، و هرگاه به آيهاى برخورند كه در آن ترس و بيم است ( از كيفر بد كارى سخن مى گويد ) گوش دلشان را به آن مى گشايند چنان كه گويا شيون و فرياد ( اهل ) دوزخ در بيخ گوشهايشان است ، ( 9 ) و ( در پيشگاه الهىّ براى ركوع ) قدشان را خم ميكنند ، و ( براى سجود ) پيشانيها و كفها و زانوها و اطراف قدمهاشان را به روى زمين مى گسترانند ، از خداى تعالى آزادى خويش را ( از عذاب رستخيز ) درخواست مى نمايند ، ( 10 ) و چون روز شود